pangiekosan med#36 125...

 สวัสดีค่ะ

 หลังจากที่ดอง entry ค่ายสู่สังคมไว้นานมาก วันนี้จะทุบไหดองแล้วนะ โหะๆ

ก่อนอื่นต้องขอบคุณช่างกล้องทั้งสาม น้องใหม่ ไหม พระอั๋น นะคะ ขออนุญาตเอารูปมาแต่งเพิ่มด้วยนะ ^^

อย่างที่ได้เคยบอกไป เราได้มีโอกาสไปค่ายนี้มาค่ะ

คิดๆไปก้อไม่อยากจะเชื่อนะ เวลาเพียงแค่เจ็ดวัน มันจะสร้างอะไรหลายๆอย่าง

ไม่ใช่เพียงแค่ความประทับใจ แต่มันคือความผูกพัน...

จากเพื่อนที่พอรู้จัก จากน้องๆที่เคยเห็นหน้าบ้าง ไม่เคยเห็นบ้าง

แต่เจ็ดวันนี้ทำให้เราได้'คุย' และเรียนรู้ซึ่งกันและกัน สามารถแซว และคุยกันได้สนิทใจ

 ใ

ใ

ใ

ใ

ใ

'ยินดีต้อนรับสู่ค่ายสู่สังคม 2553 ครับ เป็นยังงัยบ้าง เป็นอย่างที่คิดมั้ยครับ??'

ยังจำคำพูดของแมธได้เลย

ตอนนั้นเรามองดูหน้าชาวค่าย บางคนคงคาดไม่ถึงเชียวล่ะ ว่าจะขนาดนี้

ส่วนเราคิดยังงัยน่ะเหรอ... ก้อจินตนาการไว้ประมาณนี้แหละ โรงเรียนเล็กๆ[แต่นี่เล็กมากเลย] หญ้าเหลืองไปนิด แต่ขอแค่มีน้ำก้อพอแล้ว

ขอบคุณอาคารหลังน้อยที่คอยเติมเต็มทุกสิ่งให้ค่ายเรา

ภาพนี้อาจจะดูดีไปหน่อย ความจริงแล้วโรงเรียนเล็กมากเลยค่ะ มีห้องเรียนสามห้อง มีครูสองคน กับครูอัตราจ้างหนึ่งคน ส่วนนักเรียนก้อมีไม่มาก

เค้าบอกว่าครูแต่ละคนจะมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นานแล้วก้อย้ายไป

 อย่าเพิ่งตกใจไป ในประเทศไทยยังมีโรงเรียนแบบนี้อีกเยอะนะคะ...

ส่วนหมู่บ้านก้อแห้งๆ แล้งๆ ร้อนๆ ไม่มีถนนลาดยาง มีแต่ทางลูกรัง ลมมีเยอะ ใกล้เขา เป็นเงาฝน ทำให้คนไม่ค่อยอยู่ ชาวบ้านที่นี่บอกว่ามีคนย้ายออกไปมากมาย...

แต่แปลกนะ ถึงหมู่บ้านจะแล้ง แต่คนที่นี่ไม่ได้แล้งน้ำใจเลยแม้แต่นิดเดียว

 อีกซักมุม...

 ขอบคุณสวัสดิการที่ช่วยเปลี่ยนอาคารเรียนน้อยหลังนี้ กลายเป็นค่าย กลายเป็นบ้าน ที่เราจะฝากชีวิตไว้ตลอดเจ็ดวัน

เป็นที่นอน

ที่เค้าว่านอนกลางดิน กินกลางทรายเป็นแบบนี้เองสินะ ที่นี่ลมแรงมาก พายุลมที่ไร้ความชื้นเข้าเล่นง่นเราบ่อยมาก อย่าได้คิดเชียวว่าหน้าคุณจะสะอาดใสอยู่เสมอ กินฝุ่นบ้างอะไรบ้าง เป็นเรื่องธรรมดาน่ะ

เป็นที่เต้น

ขอบคุณใหม่ใหม่ จอย-เจียว-บาน และขาแดนซ์[จำเป็น] ทั้งหลายที่ทำให้ค่ายนี้ไม่มีเบื่อ

เป็นที่เล่น

ปั่นปี๊ปสวรรค์ สวาท buddy buddog และเป็นที่สังหาร [killer] บางทีก้อมาร่วมกันฮา พากันเฮ กลิ้งไปมา พักผ่อนรับรอยยิ้ม

เป็นที่กลิ้ง[แต่ห้ามหลับ]

กฏค่ายคือห้ามนอนกลางวัน แต่ไม่ได้ห้ามกลิ้ง

การไม่นอน กับ การนอนได้แต่ห้ามหลับ แบบไหนทรมาณกว่ากันนะ?

เป็นที่กิน

เปลี่ยนวงกินข้าวทุกมื้อ แต่ก้อมิวายเจอหน้าเดิม ==" แต่ก้อเอาเหอะ กับข้าวจะอร่อยเมื่อกินกันพร้อมหน้า ^^

เป็นที่เรียนและสอน

ฝ่ายอนามัยแข็งขัน สอนน้องๆวัดความดัน [ว่าแต่สอนเรามั่งดิ เราก้อลืมแล่ว =="]

 เป็นที่ประชุม

เราประชุมทุกทีที่กินข้าวเสร็จ ช่วยบอกเรื่องราวความเป็นไปในแต่ละวัน วันนี้ฉันจะทำอะไร ไปที่ไหน อย่างไร

ส่วนฝ่ายอาหาร 'วันนี้ก้อทำอาหารค่ะ' [อีกแล้ว=="]

เป็นที่ร้อง

ประชุมไป ขอเพลงไป เพือความผ่อนคลาย ทุกเพลงช่างดีและมีความหมาย จากเสียงร้องเบาๆไม่เอาไหน ผิดบ้าง มั่วบ้าง เหนื่อยๆ เนือยๆ บางทีก้อล้า แต่ไม่รู้เมื่อไหร่ที่เพลงค่อยๆดัง บรรยากาศค่อยๆดี ร้องเพลงจากใจ จนสุดเสียง บางทีก้อออกแอกติ้ง หุหุ ก้อมันสนุกนี่นา ถึงจะมั่วไปบ้างแต่ก้ออย่าว่ากันเลย

บางทีก้อมีหลบแดด ไปประชุมกลางเดิ่น มีร่มไม้และเงาโรงเรียนช่วยบดบัง

เนื้อเพลงจ้ะ ถ้าไม่ได้มาค่ายนี้ เราอาจจะไม่เคยรู้จัก ไม่ได้ฟังเพลงเหล่านี้ มันเพราะดีนะ เราว่า

ขอบคุณสวัสที่ทำให้เราสบาย...

คอยมาเตรียมความพร้อม สร้างสิ่งต่างๆที่อำนวยความสะดวกแก่ค่ายเรา

ทำทุกอย่าง เท่าที่จะจินตนาการได้เลยล่ะ

ไม่ว่าจะเป็น... ขัดห้องน้ำ เตรียมห้องนอน ต่อเติมห้องครัว บลาๆๆ

ขุดหลุมขยะ

ได้ข่าวว่าขุดยาก เพราะหินเยอะหนิ ต้องขอบคุณทุกคนที่ช่วยกันกินให้หมด จะได้ไม่ต้องเอาเศษอาหารไปทิ้งมาก

 เสกห้องน้ำ กับ design ที่เป็นเลิศ

อาบน้ำแบบ outdoor ที่มีพี่โต๋คอยจ้องมอง วุ่นวาย เจี๊ยวจ๊าว แต่น่ารัก การอาบน้ำเป็นคณะแบบนี้ก้อสนุกดีนะ

ล้างจานที่บานตะไท

คนเจ็บสิบคน กินวันละสามมื้อ แน่นอนว่าชามกองโต แต่ก้อต้องขอบคุณที่เสียอ่างและเด็กๆทั้งหลายทุ่มทุนกันล้าง แม้มือจะลอกก้อไม่หวั่น

ล้างไปคุยไป เปิดประเด็นไป... อัพเดทกันถ้วนหน้า

ตอง นิชคุณ perfect man แต่ทำไมๆ ?

he ทำได้ทุกอย่าง โฮะๆ คนแบบนี้ก้อมีด้วย skill สูงจิงๆเลย ภาวนาให้คนดีๆแบบนาย ได้เจอเนื้อคู่ไวๆนะ

ขอบคุณฝ่ายอนามัยฯและชุมชนฯที่ตากแดดหน้าดำแทนพวกเรา

ท่ามกลางแดดที่ร้อนสุดๆ ยังอุตส่าท้าแดดไปติดต่อชาวบ้าน ตรวจเบาหวาน วัดความดัน และหาเสบียง

ยอมสละผิวขาวเนียนให้แดดเลีย[พูดซะเห็นภาพ =="]

แม้ dehydration ก้อไม่หวั่น

เพราะถ้าทุกคนเอาแต่อยู่ในค่าย จะเรียกว่า'สู่สังคม' ได้อย่างไร

 ขอบคุณสันทนาวิชาการที่เป็นนางฟ้าของเด็กน้อย

 เป็นงานที่หนักและเหนื่อย

ไม่ว่าจะเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่ การเอาใจคนก้อไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ฝ่ายสันวิก้อสามารถเอาเด็กอยู่ได้

ขอบคุณจริงๆ เพราะสามารถทำให้งานในค่ายดำเนินไปได้อย่างราบรื่นเลยทีเดียว

ถ้าเราเป็นเด็กๆ คงคิดถึงพี่ๆแน่เลย...

ขอบคุณฝ่ายอาหารที่คอยแบ่งปันรอยยิ้ม เรื่องราว และเสียงหัวเราะ

แทนที่จะบอกว่าฝ่ายอาหารทำให้อิ่มท้อง เราไม่ขอพูดแบบนั้นดีกว่า

สำหรับเราที่อยู่ฝ่ายอาหาร อยากจะขอบคุณทุกคนในฝ่าย ที่คอยสร้างบรรยากาศดีๆในการทำงาน จนงานของเราสำเร็จ

ทุกๆวันจะมีน้องๆแวะเวียนมา เปลี่ยนหน้า เปลี่ยนตา มาช่วยงานเรา ขอบคุณมาก

ทุกๆวันจะมีเพื่อนฝ่ายต่างๆแวะมาช่วยงาน ประธานค่ายมาหั่นผัก นิชคุณผู้สามารถขอร้องให้ทำได้ทุกอย่าง และหลายๆคนที่เดินเข้าครัวด้วยจุดประสงค์ที่หลากหลาย เช่นมาหาของกิน มาช่วยงาน ฯลฯ แม้จะมาด้วยจุดประสงค์ที่ต่างกัน แต่มันก้อทำให้ครัวของเราครื้นเครง และสนุกสนาน กำลังของทุกคนสามารถทำให้ทุกมื้อเรามีข้าวกิน ขอบคุณมาก

ทุกวันๆ จะมี ทิพกะเล็ก นั่งเฝ้าเตาหุงข้าว เป็นหนุ่มสาวหน้าหม้อ การหุงโดยไม่มีหม้อหุงข่าว มันเป็นงานที่ยากนะ เราก้อยังทำไม่ได้เลย มี มายด์ มิดะ ไหม พี่แน่ ช่วยเตรียมเครื่องปรุง พากันฮา พากันต๊อง  แม้จะทำงานหนัก ต้องตื่นแต่เช้าทุกวัน มีเหนื่อย มีท้อ แต่ทุกคนก้อยังอยู่ด้วยกัน ยังสู้ไหว ขอบคุณมาก ออ ขอบคุณที่ปลุกกระแสเพลง 'ห่างกันซักพัก' และกระแส slurpy ^^

พวกเราเจ็ดคนกับเวลาเจ็ดวัน จากเพื่อนร่วม med ที่ทำได้เพียงยิ้มให้กัน กลายมาเป็นคนที่คุยกันมากขึ้น มากขึ้น เล่าเรื่องราวต่างๆ เปิดเผยความรู้สึกที่มีต่อกัน ดีจังที่มาอยู่ร่วมกันแบบนี้

ออ และต้องขออภัย สำหรับอ่อม กับลาบ ที่เราไม่ค่อยถนัด

แกงส้ม ป่นปลาทู แกงเห็ด หมกเห็ด เพิ่งเคยทำครั้งแรก ผิดพลาดประการใด อภัยให้ข้าน้อยด้วย T__T

มิดะ และไหม

เล็ก pro ด้านการหุงข้าว

เพราะน้องๆด้วยล่ะ ฝ่ายเราถึงฮาขนาดนี้

ลีลาการสะบัดหวด

ทุกวันที่น้องๆเวียนมา ก้อทำให้เราได้รู้จักกัน หลายคนก้อ skil สูงใช่ย่อย มาเป็นทายาทฝ่ายเราเถอะ หุหุ

 ถ้าไม่มีคนเตรียมเครื่องปรุง ก้อคงจะไม่สามรถทำออกมาเป็นอาหารได้ เป็นเพราะทุกคนแหละ งานของฝ่ายถึงดำเนินได้ ^^

l

ถังน้ำแข็งเจ้ากรรมที่ทำเราหัวโน เจ๊อะตรง temporal เต็มๆ ขณะที่ร้องเพลงห่างซักพัก เล่นเอาเราเอ๋อไปเลย ==">>> ล่าสุด เมื่อวานเราเจออีกโป๊กที่ frontal แหละ ฮึ่ยๆๆๆ เกลียดถังน้ำแข็งโว้ยยยยย

ขอบคุณฝ่ายบุคคลที่ทำให้เราโคจรมาพบกัน

 จัดวงกินข้าว เวียนงานแต่ละฝ่าย 

เราเคยมีคำถามกับป้าจอยว่า'ไม่ต้องแจกป้ายชื่อเหรอ??'

ป้าจอยก้อบอกว่า 'เราจะรู้จักกับทุกคนเอง'

ตอนนี้ก้อเข้าใจแล้วล่ะ ว่าเพราะอะไร... ^^ ขอบคุณนะฝ่ายบุคคล

 ขอบคุณประธานค่าย นายเจ๋งว่ะ

ถึงอาแมธ ขอบคุณนะที่นายเป็นประธานค่าย ผู้ลงแรง ทำงานเพื่อพวกเรา > < ทำให้ค่ายดีๆแบบนี้เกิดขึ้น

ปล. ก้านคะน้ายังปอกออกไปเยอะนิดนึงนะ แต่ล้างผักบุ้งได้ดีเลย ^^

ขอบคุณสมุดค่าย ที่ช่วยระบายความคิด

สื่อกลางที่ใช้สื่อความรู้สึก หลายคน หลายสไตล์ หลายอารมณ์

เป็นสิ่งที่คอยเก็บความรู้สึกดีๆ ที่เรามีให้กัน

เพราะงานเรายุ่งเลยไม่ค่อยได้เขียน

กลับไป จะไปเขียนแน่นอน ช่วยรอซักพัก...

 และขอขอบคุณชาวภูนกเขียน ที่ทำให้เราได้เรียนรู้คำว่า 'น้ำใจ'

ขอบคุณการต้อนรับเราอย่างดี น้ำใจ และความรู้สึกดีๆที่คอยมีให้

พ่อฮัก แม่ฮัก ท่านดีกับเรามากจิงๆ อย่าลืมความรู้สึกนี้กันนะ หากวันนึงเราต้องทำงานกับชุมชน อย่าลืมมันซะล่ะ

คืนนั้นที่เรานั่งล้อมวงกัน สำหรับเราแล้ว มันเหมือนความฝันเลยแฮะ คำพูดอาจมากมายจนนับไม่ถ้วน และความรู้สึกยังคงแจ่มชัด มันดีจิงเลยๆ

คนเราผูกพันกันด้วยอะไร...?

อาจจะมีหลายปัจจัย ซึ่งเรายังหาคำตอบได้ไม่ครบหรอกนะ รู้แค่เพียงว่าเวลา และสิ่งต่างๆที่เราได้ทำมา มันกลายร่างเป็นความรู้สึกดีๆ เป็นความผูกพันที่เรามีให้กันซะแล้ว

ได้รู้จักชุมชน เห็นใจคนอื่น รู้จักเพื่อน รู้จักน้อง และรู้จักตัวเราเอง

รู้สึกบ้างมั้ย ว่าคงเสียดายมากที่ไม่ได้มาค่ายนี้...

เพียงแค่หลับตา เราคงได้พบกับความรู้สึกนี้อีกครั้ง

หลับตาลงดูสิ...

.

.

.

.

.

.

......................................................

ขออภัยที่ยืดยาว และไม่ค่อยเป็นเรื่องเป็นราว

ความรู้สึกมันเอ่อล้น และยากจะเรียบเรียง...

ปล. [สุดท้ายจริงๆนะ ฮิฮิ]

+เราว่ามิล่าหน้าเหมือนเลดี้กาก้าจิงๆนะ

+ปั่นเป็ดๆ ไปปั่นเป็ดที่บึงมาล่ะ น้ำมันเขียว แต่การออกไปเจอใครๆบ้างก้อดีเหมือนกันนะ ขอบคุณ โย่ง เบลล์ น้องดิวที่ไปด้วยกันนะค๊าบ

+เปลี่ยนธีมแล้วเด้อขรั่บเด้อ!!! ขอบคุณน้องใหม่ที่ช่วยทำ head งามๆ ^^

+ทำม๊ายยย เรา[กะบาส]ต้องเป็นคนเดียวที่อยู่เซกหนึ่ง T____T  ไม่ยุติธรรมเลย

+จะเปิดเทอมแล้ววว ปิดเทอมยังไม่หนำเลยอ่าา

เพลง เธอยังมีฉัน ศิลปิน Friday อัลบั้ม Lavender