บันทึกจากบันทึก

posted on 22 Mar 2012 19:46 by pangieko directory Diary, Idea
สวัสดีปานตา
 
วันนี้ฉันพยายามที่จะพกสมุดบันทึกติดตัวไปเขียนฆ่าเวลาในคาบเรียนที่แสนน่าเบื่อ เผื่อว่าความคิดต่างๆมันจะผุดขึ้นมา
นานเหลือเกินที่ฉันปล่อยบันทึกเหล่านั้นไว้ในลิ้นชัก
แต่บางครั้งก้อจะพกมันติดตัวในเวลาที่ฉันออกเดินทางไปไหนมาไหน เผื่อว่าวันเวลา และสถานที่จะนำมาซึ่งแรงบันดาลใจ
แต่ก้อเหมือนกับฟ้าลงโทษ ห้องเรียนน่ะมันมีไว้เรียน ไม่ใช่ที่ให้เรามาเหม่อลอยนั่งคุยกับความคิดตัวเอง
ฮ่าๆ สรุปก้อคิดอะไรไม่ออก ทำไดเพียงจ้องมองตัวหนังสือที่ฉันได้เขียนเอาไว้ใจบันทึกเล่มนั้น
แล้วก้อไปเจอกับไอ้นี่เข้า
 
 
" สวัสดีปานตา ,,, นานเหลือเกินที่เราไม่ได้พบกัน
 
 
ฉันไม่รู้หรอกว่า ทำไมเวลาที่คนเราเสียใจต้องมีน้ำตา
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากลไกของมันเป็นอย่างไร
มันเกี่ยวข้องกันอย่างไรระหว่างสมองและต่อมน้ำตา
รู้แต่ว่า ตอนนี้ฉันจะร้องให้พอ และบอกลามันซะที :)))
 
อารมณ์บางอย่างของมนุษย์
แม้เราจะเงียบและลองใช้ความคดแยกเหตุผล
แต่บางทีเราก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี
คิดอย่างไร ก้อคิดไม่ตก :l
 
วันนี้ ,,, เป็นวันที่ฉัน 'ร่าเริง' ? 
จะไม่มีอะไร มาสะดุด หรือหยุดฉันได้
 
 
14/12/54 18.30 น."
 
 
จำได้ว่า ... ฉันใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีในการเขียนบันทึกบทข้างบน ความคิดมันพรั่งพรู พร้อมๆกับน้ำตาที่ไหลออกมา
คนโง่ที่ทำเป็นฉลาด  คนบ้าที่แกล้งทำตัวปกติ คนอ่อนแอที่ทำเป็นเข้มแข็ง
ฉันมันคนอ่อนแอดีๆนี่เอง
 
แปลกดีที่อยู่ดีๆบันทึกบทนี้ มันจะตอบสิ่งที่อยู่ในใจฉันได้
 
 
เมือวานฉันเพิ่งคิดว่า ช่วงนี้ฉันมีความสุขกับชีวิตมาก และคงไม่มีอะไรมากระทบฉันได้
แต่แล้ววันนี้ อะไรๆมันก้อเปลี่ยนไปเร็วมากเลย มีหลายๆอย่างที่มันเข้ามาในความรู้สึก
 
'เหนื่อย เศร้า เหงา ท้อ แมร่ง ปลงตก เข้าใจ ไม่เข้าใจ น้อยใจ อ่อนแอ อวดเก่ง เพลีย อาย ป่วย ยอมรับ'
 
เฮ้ออออออออ . . . . .
 
พอเถอะ
 
พอได้แล้ว
 
 
สามคำสำหรับวันนี้  'แมร่ง นาง เอก'

หึหึหึหึหึ